مبانی نظری

آیا برای آهنگسازی باید نوازنده حرفه‌ای باشیم؟

تصویرسازیِ گیتار در جعبهٔ باز کنار دفتر خالی برای آغاز یک ایدهٔ موسیقایی

فرق شروع آهنگسازی، تجربهٔ ساز و سطح اجرای حرفه‌ای را بشناسید و با یک پروژهٔ کوتاه، نوشتن، شنیدن و همکاری با نوازنده را تمرین کنید.

برای شروع آهنگسازی لازم نیست نوازندهٔ حرفه‌ای باشید. می‌توانید با آواز، یک ساز ساده، نت‌نویسی یا محیط ساخت موسیقی، ایده‌ای کوتاه بسازید و آن را اصلاح کنید. بااین‌حال، آهنگسازی بدون هیچ تماس با اجرای واقعی هم مسیر کاملی نیست. شناخت بدن نوازنده، زمان‌بندی، جمله‌بندی و محدودیت ساز به تصمیم‌های بهتر کمک می‌کند. پرسش مفید این است که برای نوع موسیقی مورد نظر، چه مقدار تجربهٔ اجرا و چه نوع همکاری لازم دارید؛ عنوان کلی «حرفه‌ای» این تفاوت‌ها را روشن نمی‌کند.

نمای نزدیک دست‌ها روی کلاویه‌های یک ساز الکترونیکی

برای هنرجویی که مدتی ساز زده اما از نوشتن می‌ترسد، انتظار تا رسیدن به استادی می‌تواند شروع تجربه‌های کوچک را عقب بیندازد. برای کسی که تنها با نرم‌افزار کار می‌کند، نتیجهٔ زیبا در پخش مجازی نیز به‌تنهایی ثابت نمی‌کند پارت‌ها قابل اجرا هستند. راه عملی، موازی پیش بردن ساختن، شنیدن و شناخت اجراست. در این مقاله، به‌جای رتبه‌بندی استعداد یا تعیین سن مناسب، یک پروژهٔ کوتاه را دنبال می‌کنیم که با مهارت فعلی آغاز شود و از بازخورد نوازنده به نسخهٔ بهتر برسد.

حرفه‌ای بودن را با مهارت مورد نیاز اشتباه نگیرید

نوازندگی حرفه‌ای ممکن است به اجرای دقیق در موقعیت کاری، آماده‌سازی رپرتوار دشوار، همراهی گروه، نت‌خوانی سریع یا توان ضبط اشاره کند. آهنگسازی نیز یک فعالیت واحد نیست: ساخت یک ملودی برای کلاس، نوشتن قطعهٔ مجلسی و تحویل موسیقی یک پروژهٔ تصویری، مسئولیت‌های متفاوت دارند. اینکه برای یک سفارش مشخص به توانایی بیشتری نیاز است، به معنای ممنوع بودن تمرین ابتدایی نیست. هر سطح را با خروجی و موقعیت خودش بسنجید، نه با یک برچسب که همهٔ مسیرها را در خود جمع کرده است.

آموزش مقدماتی ساخت موسیقی در محیط یادگیری ابلتون بدون تجربهٔ قبلی قابل آغاز است؛ این یک شاهد عملی برای امکان شروع با الگوهای ساده است. در مقابل، برنامه‌های دانشگاهی می‌توانند درس ساز اصلی و سطح مهارت مشخص داشته باشند. برکلی در شرایط پایان دوره، مهارت ساز اصلی را متناسب با رشته تعریف می‌کند. این دو واقعیت تعارض ندارند: امکان شروع یک فعالیت با شرایط پایان یک دورهٔ رسمی برابر نیست. برای آزمون یا استخدام مشخص، همان معیارها را جداگانه بررسی کنید و آن‌ها را به همهٔ آهنگسازان تعمیم ندهید.

تجربهٔ نوازندگی چه چیزی به آهنگساز می‌دهد

هنگام اجرا، طول واقعی عبارت، محل تنفس، تغییر انگشت، حرکت آرشه و فرصت نگاه کردن به پارت ملموس می‌شود. ممکن است روی کاغذ شش میزان پیوسته زیبا به نظر برسد، اما نوازنده برای نفس یا جابه‌جایی نیاز به تصمیم داشته باشد. همچنین نت‌هایی که به‌تنهایی آسان‌اند، در یک توالی خاص دشوار می‌شوند. تجربهٔ ساز به شما کمک می‌کند این پرسش‌ها را زودتر ببینید. این فایده، به معنای آن نیست که باید ساز تمام اعضای گروه را در سطح اجراهای حرفه‌ای بنوازید.

نوازندهٔ ویولن با دست چپ روی دسته و آرشه در دست راست

یک آهنگساز می‌تواند ساز اصلی خود را خوب بشناسد و دربارهٔ سازهای دیگر با مطالعه و همکاری یاد بگیرد. برای مثال، نوازندهٔ گیتار ممکن است ساختار جمله را خوب درک کند، اما نباید امکان آکوردهای گیتار را مستقیماً به ویولن منتقل کند. کسی که پیانو می‌نوازد هم نباید دوام صدای پدال‌دار را با توان نفس ساز بادی برابر بداند. تجربه زمانی به نوشتن کمک می‌کند که حدود انتقال آن را بشناسیم. هر ساز راه ویژه‌ای برای پیوند دادن صدا، حرکت و زمان دارد.

آهنگسازی را از دامنهٔ قابل کنترل شروع کنید

اگر اکنون می‌توانید یک ملودی کوتاه را با صدا بخوانید یا روی ساز پیدا کنید، مواد کافی برای نخستین تمرین دارید. چهار میزان با آغاز، ادامه و پایان بسازید؛ لازم نیست در همان تمرین مدولاسیون، چندصدایی و ارکستر بزرگ اضافه کنید. طرح را دو بار اجرا کنید و ببینید آیا می‌توانید همان کشش‌ها و همان پایان را تکرار کنید. اگر هر بار همه‌چیز عوض می‌شود، ابتدا یک نسخه را ثبت کنید تا چیزی برای مقایسه و اصلاح داشته باشید.

برای نمونه، در محدودهٔ دو۴ تا سل۴ بنویسید. میزان نخست چهار سیاهِ دو۴، ر۴، می۴ و سل۴ باشد؛ میزان دوم می۴ سفید و ر۴ سفید؛ میزان سوم چهار سیاهِ می۴، فا۴، ر۴ و می۴؛ میزان چهارم دو۴ گرد. هر میزان چهار ضرب سیاه دارد و دو۴، دوی میانی است. این فقط مادهٔ تمرینی مستقلی برای بررسی جمله است، نه نمونهٔ «آهنگ خوب» که باید همانند آن بنویسید. حال نتِ پایان میزان دوم را عوض کنید و بشنوید ادامه چه تغییری می‌کند.

اگر هنرجو هنوز نت‌خوانی نمی‌داند، می‌تواند همین وظیفه را با ضبط صدا و شمردن ضرب انجام دهد. ثبت تصویری یا نوشتن نام نت‌ها ممکن است موقتاً کمک کند، اما برای همکاری با نوازنده باید روش انتقال اطلاعات روشن باشد. مدرس می‌تواند بعداً همان طرح را به نت تبدیل کند و ارتباط صدا با نشانه‌ها را نشان دهد. هدف این نیست که ندانستن نت‌نویسی را فضیلت یا مانع قطعی بدانیم؛ مسئله این است که ایده چطور قابل تکرار و قابل انتقال می‌شود.

پیش از جلسه با نوازنده یک پارت قابل فهم بسازید

برای پروژهٔ اول، قطعه‌ای سی تا شصت‌ثانیه‌ای با یک یا دو ساز کافی است. نام ساز، سرعت پیشنهادی، میزان، ارتفاع‌ها و کشش‌ها را روشن بنویسید. اگر علامتی غیرمعمول دارید، معنایش را توضیح دهید. شمارهٔ میزان‌ها کمک می‌کند دربارهٔ یک نقطهٔ دقیق حرف بزنید. اگر پارت را خودتان نمی‌توانید در سرعت نهایی اجرا کنید، این موضوع را پنهان نکنید؛ نسخهٔ آهسته یا پخش نرم‌افزاری می‌تواند همراه باشد، اما باید روشن باشد که کدام فایل فقط نمایش ایده است.

دو نت سیاه و یک علامت سکوت سیاه روی خطوط حامل بدون کلید

علامت سکوت زمان‌بندی مشخصی دارد؛ دستورهای اجرایی باید به‌اندازهٔ خود نت‌ها روشن باشند.

درخواست «همین را با احساس بزن» برای حل مشکل مشخص کافی نیست. بهتر است بگویید «می‌خواهم نت پایانی این جمله دیرتر آرام شود» یا «این دو نت باید بدون فاصلهٔ شنیدنی وصل شوند». سپس از نوازنده بپرسید چه روشی برای رسیدن به آن صدا مناسب است. گاهی او علامت یا انگشت‌گذاری متفاوتی پیشنهاد می‌کند که هدف شما را بهتر منتقل می‌کند. آهنگساز مسئول تصمیم موسیقایی است، ولی لازم نیست پاسخ همهٔ مسائل اجرایی را پیشاپیش بداند.

بازخورد نوازنده را به مسئلهٔ مشخص تبدیل کنید

پیش از جلسه، دو سؤال بنویسید. مثلاً «پرش میزان سوم در این سرعت روان است؟» و «برای نگه داشتن عبارت اول کجا بهتر است نفس بگیرید؟» ابتدا اجازه دهید نوازنده پارت را بخواند و سپس نقاط مبهم را علامت بزند. اگر قطعه با توضیح شفاهی طولانی قابل اجراست ولی از روی پارت فهمیده نمی‌شود، بخشی از مشکل، انتقال اطلاعات است. پارت را اصلاح کنید تا توضیح لازم در آن بماند و بار حافظهٔ جلسه بر نوازندهٔ بعدی تحمیل نشود.

دستگاه ضبط قابل حمل با دو میکروفن در بالای بدنه

ضبط تمرین امکان مقایسهٔ قصد آهنگساز و اجرای واقعی را فراهم می‌کند؛ دستگاه حرفه‌ای شرط این کار نیست.

با رضایت حاضران، اجرای تمرینی را ضبط کنید و هنگام شنیدن، سه چیز را جدا نگه دارید: خطای لحظه‌ای اجرا، دشواری خود پارت و تصمیم آهنگسازی که نتیجهٔ دلخواه نداده است. مثلاً جا افتادن یک نت ممکن است لغزش اتفاقی باشد؛ تکرار مشکل در یک پرش می‌تواند نیاز به بررسی اجرایی داشته باشد؛ نامشخص بودن پایان نیز شاید به طول جمله مربوط باشد. نباید هر نتیجهٔ نامطلوب را به نوازنده نسبت داد یا همهٔ خطاها را نشانهٔ بد بودن آهنگ تلقی کرد.

برای ثبت بازخورد، یادداشت کوتاه بنویسید: «میزان سه، حرکت سریع، پیشنهاد کاهش پرش، هدف حفظ پیوستگی». در نسخهٔ بعدی فقط همان نقطه را تغییر دهید و نتیجه را دوباره بشنوید. اگر چند چیز هم‌زمان عوض شوند، فهمیدن اثر اصلاح دشوار می‌شود. پس از یافتن راه‌حل می‌توانید تغییرهای دیگر را اضافه کنید. چنین روندی به آهنگساز تازه‌کار امکان می‌دهد دانش اجرایی را از مسئله‌های واقعی جمع کند، نه از فهرستی از منع‌ها که علتشان روشن نیست.

نرم‌افزار و اجرای آهسته چه کمکی می‌کنند

پخش نرم‌افزار برای کنترل نت جاافتاده، کشش نامتناسب یا طول کلی بخش مفید است. همچنین می‌توانید یک خط را تنها بشنوید و توجه کنید در میان بافت چه می‌کند. بااین‌حال نرم‌افزار الزاماً دشواری نفس، انگشت‌گذاری، خستگی یا تفاوت شدت سازها را بازسازی نمی‌کند. اگر قرار است موسیقی فقط الکترونیکی بماند، برخی محدودیت‌های ساز زنده موضوعیت ندارند؛ اما در نسخهٔ اجرایی برای گروه، باید امکان تولید همان صدا را جداگانه بسنجید. هدف و شیوهٔ ارائهٔ اثر تعیین‌کننده است.

مترونوم مشکی با آونگ و وزنهٔ تنظیم سرعت

سرعت تمرین را متناسب با دشوارترین بخش انتخاب کنید و در نسخهٔ بعدی همان سرعت را ثبت کنید.

اجرای آهسته نیز امکان شنیدن روابط و پیدا کردن مشکل را می‌دهد، اما شاهد کامل امکان اجرا در سرعت بالا نیست. اگر پارت در سرعت آهسته روان است، سرعت را مرحله‌به‌مرحله با نظر نوازنده آزمایش کنید. برای مقایسهٔ دو نسخه، سرعت و صدای انتخاب‌شده را ثابت نگه دارید تا تفاوت اصلی شنیده شود. هنرجو لازم نیست برای اثبات آهنگساز بودن، تمام قطعه را با نهایت سرعت بنوازد؛ باید بتواند دربارهٔ محدودیت نسخهٔ آزمایشی و آنچه هنوز بررسی نشده صادق و دقیق باشد.

مسیر یادگیری را با سبک و امکانات هماهنگ کنید

برای ساخت موسیقی آوازی، تجربهٔ خواندن جمله و توجه به بیان کلمات می‌تواند بخش مهمی از کار باشد. برای قطعهٔ سازی، آشنایی نزدیک با دست‌کم یک ساز و شنیدن سازهای مقصد کمک می‌کند. در موسیقی مبتنی بر صداهای ضبط‌شده، انتخاب و سازمان‌دهی صدا نقش دیگری پیدا می‌کند. این تفاوت‌ها دلیل حذف آموزش شنیداری یا شناخت زمان نیستند؛ نشان می‌دهند برنامهٔ همهٔ هنرجویان نباید یکسان باشد. هدف و نمونهٔ کار را روی میز بگذارید و مهارت لازم را از آن استخراج کنید.

در شهری که دسترسی به گروه نوازندگان محدود است، می‌توان با ساز خود، صدای خود و همکاری یک هم‌کلاسی شروع کرد. قطعه‌ای کوتاه که واقعاً شنیده و اصلاح شود، برای این مرحله اطلاعات بیشتری از پارتیتوری بزرگ که هنوز اجرا نشده می‌دهد. بعداً با دسترسی به نوازنده یا مدرس دیگر، ساز تازه‌ای به پروژه اضافه کنید. اگر دربارهٔ تکنیک خاص یا محدوده مطمئن نیستید، آن بخش را پیش از تحویل نهایی بررسی کنید. محدود بودن امکانات، مجوز فرض گرفتن قابلیت‌هایی نیست که هنوز سنجیده نشده‌اند.

خانواده و مدرس پیشرفت را چگونه ببینند

به‌جای پرسیدن «هنوز حرفه‌ای نشده‌ای، چرا آهنگ می‌نویسی؟» بپرسید هنرجو چه ساخته و چگونه آن را تغییر داده است. نشانه‌های قابل مشاهده می‌تواند این‌ها باشد: حفظ یک ایده در دو اجرا، تشخیص فرق دو پایان، نوشتن پارت خواناتر و توضیح یک اصلاح پس از بازخورد. از طرف دیگر، علاقه به آهنگسازی نباید بهانه‌ای برای کنار گذاشتن تمرین‌های پایه‌ای مورد نیاز شود. هر مانع را مشخص کنید و برای همان مهارت، تمرینی متناسب بگذارید.

در مسیر آموزشی هنرآموز، شروع آهنگسازی و رشد نوازندگی می‌توانند یکدیگر را تغذیه کنند. برای نخستین قدم، یک قطعهٔ کوتاه، یک روش روشن ثبت و یک فرصت شنیدن کافی است؛ برای کار پیچیده‌تر، دانش و همکاری بیشتری لازم خواهد شد. نتیجهٔ این مقاله، مجوز بی‌نیازی از اجرا نیست. دعوت به این است که حرفه‌ای شدن را شرط آغاز نکنید و از همان آغاز، ایده را با صدای واقعی، محدودیت واقعی و بازخورد قابل استفاده روبه‌رو کنید.

برای مطالعهٔ بیشتر

شروع ساخت موسیقی با آموزش ابلتون

برنامهٔ آهنگسازی برکلی

منابع تصاویر

1. نواختن ساز کلاویه‌ای؛ Gabriel Barletta؛ CC0

2. اجرای ویولن؛ Sasu lydia؛ CC BY-SA 4.0

3. نت سیاه و سکوت سیاه؛ Bastique; Leonel Sohns؛ CC BY-SA 3.0

4. دستگاه ضبط صدا؛ Hens Zimmerman / Hic et Nunc؛ CC BY 2.0

5. مترونوم مکانیکی؛ Vincent Quach (Invincible)؛ CC BY-SA 3.0