چطور بعد از فیل درام، تندتر به ریتم اصلی برنگردیم؟
فیل را همراه با ورود و برگشت به گروو تمرین کن. اجرای الگو روی یک سطح و توجه به ضرب‌های بعد از فیل، محل شتاب‌گرفتن را روشن‌تر می‌کند.
ریتم اصلی خوب پیش می‌ره، یک فیل می‌زنی و روی ضرب اولِ بعدی ناگهان جلوتر از بقیه‌ای. اغلب تمام توجه رفته روی تعداد ضربه‌ها و جابه‌جایی بین تام‌ها؛ ضرب اصلی در ذهن کم‌رنگ شده. برای درست‌کردنش، فیل رو به‌تنهایی تمرین نکن. ورودی، خود فیل و برگشت به گروو باید یک واحد تمرینی باشن.
طول فیل رو دقیق بدون
فیل قرار است یک ضرب طول بکشه، دو ضرب یا یک میزان کامل؟ پایانش روی کدوم بخشِ ضربه و گروو کجا از سر گرفته می‌شه؟ اگر این مرزها روشن نباشن، ممکنه یک ضربه اضافه کنی و بعد برای جبران عجله کنی. ابتدا ریتم فیل رو با دست یا صدا بشمار. تعداد قطعاتی که می‌زنی، طول زمانی فیل رو تعیین نمی‌کنه.
اول همهٔ ضربه‌ها رو روی یک سطح بزن
الگوی ریتمیک رو روی اسنر یا پد تمرین کن. حالا مسئلهٔ رسیدن دست به تام‌های مختلف حذف شده و می‌تونی بشنوی آیا خودِ ریتم شتاب می‌گیره یا نه. وقتی الگو منظم شد، همون ضربه‌ها رو بین اجزای کیت تقسیم کن. اگر دوباره تند شد، مسیر حرکت یا ارتفاع دست‌ها رو بررسی کن، نه اینکه فوراً سرعت مترونوم رو بالا ببری.
برگشت رو جزو فیل حساب کن
سه میزان گروو ساده بزن، یک میزان فیل و بعد دست‌کم یک میزان دیگر گروو ادامه بده. در شروع می‌تونی فیل رو خیلی ساده نگه داری. مهم‌ترین جای تمرین، اولین و دومین ضرب بعد از فیل است. اگر فقط به کرشِ اول برسی ولی بعدش همچنان شتاب‌زده باشی، برگشت هنوز جا نیفتاده.
زیرتقسیم رو در ذهن نگه دار
وقتی فیل از چنگ به دولاچنگ می‌ره، تعداد ضربه‌ها بیشتر می‌شه، اما سرعت ضرب اصلی لزوماً عوض نمی‌شه. در سرعت آرام، تقسیم‌های ضرب رو بشمار یا حس کن. لازم نیست در اجرای نهایی بلند بشماری یا با پا ضربهٔ اضافه‌ای بزنی که در تنظیم نیست. تمرین باید به حفظ زمان کمک کنه، نه اینکه یک لایهٔ ناخواسته به موسیقی اضافه کنه.
اگر ضرب آخر فیل سخت‌ترین بخش اونه، تمرین رو از همون ضرب شروع کن و مستقیم به گروو برو. بعد کم‌کم ضربه‌های قبلی رو اضافه کن. این روش نمی‌ذاره هر بار تمام انرژی‌ات صرف اول فیل بشه و برای مهم‌ترین نقطه، یعنی برگشت، تمرکز کمی باقی بمونه.
فیل سخت‌تر همیشه انتخاب بهتر نیست
اگر فیل فعلی با سرعت قطعه قابل کنترل نیست، نسخهٔ ساده‌ترش رو برای همراهی انتخاب کن و پیچیدگی رو جدا تمرین کن. در ضبط، بلندیِ کرش ممکنه لحظهٔ ورود رو پنهان کنه؛ به محل کیک و اسنرِ بعدی هم گوش بده. وقتی چند دور با کلیک منظم شد، با همراهی امتحان کن. هدف اینه که شنونده تغییر انرژی رو حس کنه، نه اینکه مجبور بشه بعد از هر فیل، سرعت تازهٔ تو رو دنبال کنه.