اودو وود و رنگ‌های تازه در سازهای کوبه‌ای

هوشنگ سامانی
تنظیم برای مجله هنرآموز

تغییر جنس یک ساز، به‌تنهایی همه ماجرای نوآوری نیست. «اودو وود» مجید کرمی از ایده یک اودوی چوبی آغاز شد؛ اما با افزودن پوست و قطعات چوبی متفاوت، به جست‌وجویی برای رنگ‌های تازه در سازهای کوبه‌ای رسید.

در دیداری دوستانه در سال ۱۳۹۱، مجید کرمی، سازگر بروجردی مقیم مالاگای اسپانیا، کیفی مشکی را باز کرد و ساز تازه‌اش را نشان داد. ظاهر ساز چنان توجهم را جلب کرده بود که مدتی بعد نامش را پرسیدم. پاسخ، «اودو وود» بود؛ نامی که مستقیم به ایده اولیه اشاره داشت: اودویی که از چوب ساخته شده است.

فراتر از تغییر ماده سازنده

در نمونه معرفی‌شده، نوآوری به چوبی شدن ساز محدود نبود. یک پوست دیگر در بخش پایین ساز افزوده شده و چهار قطعه چوبی متفاوت نیز برای تولید صداهای متنوع روی آن قرار گرفته بود. این اجزا، بخش مهمی از هویت اودو وود بودند؛ تلاشی برای آنکه نوازنده به رنگ‌های بیشتری دسترسی پیدا کند.

تصویر شاخص — اودو وود مجید کرمی؛ عکس اصلی گزارش هوشنگ سامانی، بازیابی‌شده از نسخه آرشیوی سال ۲۰۱۳. عکس/اثر: هوشنگ سامانی (بر اساس گزارش اصلی و تصریح به ثبت عکس‌ها)؛ منبع تصویر؛ عکس اصلی نویسنده؛ بازنشر در چارچوب اجازه کاربر برای اثر سامانی، نه مجوز آزاد عمومی. تغییرات تصویر: فقط کاهش متناسب اندازه در صورت نیاز، فشرده‌سازی WebP و افزودن حاشیهٔ سادهٔ خنثی برای قالب افقی؛ بدون بزرگ‌نمایی عکس، برش، بازسازی، روتوش یا حذف نشان صاحب اثر.

کرمی طراحی اولیه را از خود می‌دانست، اما بر نقش همفکری بهنام سامانی در تکمیل ساز تأکید داشت. بنا بر روایت او، این نوازنده سازهای کوبه‌ای دو بار از آلمان به اسپانیا رفته بود و ساز در جریان این همکاری تکامل یافته بود. در این تجربه، نگاه سازگر و تجربه عملی نوازنده در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند.

معرفی ساز با اجرای حرفه‌ای

کرمی هنگام تهیه گزارش ترجیح داد فیلم‌برداری از نوازندگی به حضور بهنام سامانی موکول شود. استدلالش روشن بود: برای معرفی قابلیت‌های یک ساز تازه، باید کسی آن را بنوازد که بتواند امکاناتش را آشکار کند. پیشنهادش را پذیرفتم و به ثبت چند عکس رضایت دادم.

به نظرم، بهترین شیوه معرفی یک ساز تازه، شنیدن آن در یک اجرای حرفه‌ای است. چنین اجرایی می‌تواند بیش از یک مراسم نمایشی، توانایی‌های ساز نو را به گوش مخاطب برساند.

منبع اصلی

هوشنگ سامانی، «اودو وود؛ ساز نوین کوبه‌ای»، وبلاگ فرهنگ و موسیقی ما، ۴ مرداد ۱۳۹۱.

https://our-music.blogfa.com/post/349